دوربرگردان

به عادت نوروز اولین روز سال و عادت همگان ،،، تبریک . بهار می شود و نو می شویم . بسیاری حتی دلیل این احساس نو بودن را هم نمی دانیم . از شرق تا به غرب و از شمال تا جنوب ، ترمه می کشد زمین را تا بفهماند که بهاران رسیده ز راه . همچون درختان جوانه می زنیم ، سبز می شویم . سبزی چشم نواز ، کنون باد که می وزد چیزی ما را قلقلک می دهد از درون . از بطن و باطن . آری به راستی که در کسری از ثانیه می آید و سالی را دگرگون می کند . منازلمان را می گسترانیم و می آلاییم از عطر و بوی بهار . و هفت سین را به بهانه آن همه زیبایی و طبیعت دوباره بازگشته از خواب زمستانی ، بر سفره ای بافته از ترمه سبز به رنگ بهار مزین می کنیم . پر می کنیم از سبزه ، نشانه ای از تولدی دوباره . سیب ، نشانه ای از زیبابی و تندرستی . سمنو، مانندی از برکت . سیر گواهی از سلامت . سنجد ، نشانی از عشق . سکه ، اشارتی از مال و داریی . سرکه ، دلیلی بر شکیبایی و عمر . سماق ، نمادی از طلوع آفتاب . و سنبل ، همچون لطافت روح . دکنار هفت ، سین - کتاب می گذاریم نمادی از تمدن و روشنفکری ، نمادی از شعور و فرهنگ . سفره را با قرآن مزین می کنیم ( کلام خداوند یکتا ، کلام او که بخشنده و مهربان است ) . با شاهنامه ، شاهکاری از شعر پارسی ، نتیجه سی سال ریاضت و مشقت ، کاخی بر پایه نظم پارسی . و کاسه ی مملو از آب را با پرتقالی شناور به نشانه زمین ، سیاره ی مان . و آینه را که نماد حقیقت است . و تنگی پر از آب که ماهیه کوچک قرمز همه سال به آن اسیر می شود . و شمعدان که نشانی از نور است . هر چه در افکار خود غطوطه ور می شوم هیچ قوم و ملتی را نمی بینم که برای بهار اینقدر ارزش قایل شوند . و ما بهار را دوست داریم . عیدی را دوست داریم . و بانگ یامقلبل القلوب ما را می لرزاند . ما را محول می کند . عید می آید . چه دوست بداریمش ، چه نه . . .